Je probeert even niet te voelen en voor even werkt dit. Het kan met alcohol, wiet, drugs en nog veel meer. Het lastige is dat het uitstellen is van voelen. De gevoelens en pijn die je niet wil voelen komen terug op onverwachte momenten. Alles heeft zijn tijd, verwerken en het onder ogen zien van verdriet, afscheid en fouten maken heeft iedereen in zijn leven. Praten met vrienden, familie of professionele hulp geeft verlichting. Je staat er niet alleen voor.
Het kan fijn zijn om te blowen ff relaxen, niets doen, chillen. Na een langere tijd blowen komt dit om de hoek. Bam. Het concentreren lukt niet, het opnemen van lesstof gaat lastiger. Je kan je ook somberder en prikkelbaar gaan voelen. Als je gevoelig bent angstig en nerveus of een psychose, hoge bloeddruk en paniekaanvallen.
Het thuisfront, die ziet de veranderingen. Chillen wordt langdurig hangen in je bed, mobile in de aanslag, radio aan en op de laptop een filmpje kijken. Interesse in de omgeving loopt achteruit. Een schooljaar gaat voorbij zonder zichtbare resultaten.
Een space cake die tot een onverklaarbare dood lijdt waar niemand iets van snapt.
Op een dag is die joint niet meer genoeg. Pilletjes in het uitgaansleven zijn sociaal ook ingeburgerd. Uitproberen met vrienden. Praat erover als je iets naar binnen mikt. Geen enkele ouder zit te wachten op een belletje van de politie dat hun kind op straat is gevonden in de gracht of levend en wel, zwemend op straat en niet meer weten wat voor of achter is. Bijna doodgereden vanwege een pil die je hersens op error liet slaan. Vrienden die vrolijk doorfeesten, zich van geen kwaad bewust. Als je wat neemt, vertel het en ga niet alleen richting huis.
Drank, he lekker indrinken bij jou thuis. Aangeschoten op pad, gezellig toch! Shotjes wegwerken, verkleedpartij en aangekleed met schoenen voor je bed in slaap vallen.
Waar eindigt de gezelligheid en start de zelfmedicatie?
Auteur; Christina Bolt