Ze voelde zich niet lekker en thuis ging het zienderogen slechter. Er was medisch ingrijpen nodig om haar te leven te redden. De arts gebeld en die wilde niet komen en het ging per minuut slechter. Uiteindelijk na 3 keer bellen kwam de dokter, anafylactische shock na toedienen van medicatie werd de ambulance werd gebeld. Ze heeft het gered hoor en het was enorm stressvol.
Twee weken later kreeg ik flashbacks van de gebeurtenis, ik heb me ziekgemeld. Functioneren ging niet meer. Het ging van kwaad naar erger. Ik sliep nog maar drie uur per nacht en was bijna niet thuis. Ik ging naar winkels en Ik gaf al mijn geld uit aan dingen, Mijn gedrag was druk en mijn karakter veranderde. Van rustige kleuren kleding naar een bonte mengeling. Ik sprak veel en heel snel. Ik ging drammen om mijn zin te krijgen en had wilde plannen voor een bedrijf waarbij mijn familie en vrienden wel konden werken. De realiteit was ik uit het oog verloren. Ik mailde erop los met mijn ideeën. Mijn collega's kwamen langs omdat ze voelden dat het mis ging en belden de dokter.
Deze kwam langs en er werd een vrijwillige opname gepland. Met zware medicatie kon ik weer slapen en werd alles wat rustiger in het hoofd. Zo rustig dat het me beangstigde, ik voelde mezelf niet meer.
Na 2 weken was ik er klaar mee en heb mezelf ontslagen. Mijn ouders zorgden voor de kinderen. Vanuit de opname en nog lang niet zoals het hoort heb ik een maand vakantie naar het buitenland geboekt, nog steeds niet geland in mijn hoofd. Die maand in het buitenland werd ik opgevangen door vrienden. Na die maand vakantie terug naar de realiteit en dat viel smerig tegen.
Nu belande ik in een zware depressie. Hulp gezocht en op medicatie ingesteld. Het waren loodzware aaneengeregen dagen waar alles moeite koste. Veel slapen, het was al een hele prestatie om de kinderen naar school te krijgen. Nu werd het me duidelijk dat mijn spaargeld op was. In de winkel liep ik zonder boodschappen weer naar buiten. Te veel prikkels, licht, geluiden en zo veel keuze. De simpelste dingen, huis schoonmaken en koken waren grote opgaves.
Iedere dag probeerde ik mijn taken in huis te doen. Mijn hoofd voelde zwaar en er waren negatieve gedachtes die me naar beneden haalden. Mijn energieniveau was laag, Ik vond mezelf niet aardig, en de rommel opruimen van de manie. Phhhh
Familie en vrienden gaven niet op, ze kwamen langs om me moed in te spreken. Een stukje te wandelen of de kinderen op te halen. Even meehelpen in het huishouden zodat ik het zelf weer bij kon houden. Ik ben zo dankbaar dat ze me zagen en me niets kwalijk namen. Dat deed ik zelf wel, hoe kon het zo ver komen. En vooral ook hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet weer in een manie schiet.
Een half jaar depressie, malende gedachtes, me overal heen moeten slepen. Mijn kinderen waren mijn stok achter de deur. Hun school gaf me ritme en regelmaat. Voor hen ging ik koken, energie of niet. Als zij op bed lagen dan ging ik ook slapen. Stukje bij beetje ging het vooruit. Het is een lang proces en uiteindelijk ging de depressie voorbij. Nu al lange tijd stabiel. Mijn gedrag is voorspelbaar met rust en regelmaat. Enorme druk en stressvolle gebeurtenissen zijn mij triggers.
Anoniem