Mijn depressie symptomen zijn begonnen in September ’22. Ik was er op tijd bij door het herkennen van bepaalde symptomen; geen plezier meer ervaren, overprikkeld, neerslachtigheid, en vermoeidheid. Ik heb contact opgenomen met mijn huisarts en mijn verhaal voorgelegd, dit was vrij duidelijk en zij heeft direct actie ondernomen en een verwijsbrief voor de GGZ klaar gemaakt. Ik had mezelf aangemeld bij een organisatie, maar helaas werd ik afgewezen doordat ik volgens hun te goed was en zij niets voor mij konden betekenen. Dit kwam als een enorme klap bij mij binnen wat als gevolg had dat ik alles naar binnen heb opgekropt en verder ben gegaan met mijn leven. In April ’24 ben ik volledig ingestort; zowel fysiek als mentaal. Op dat moment was mijn depressie op zijn diepste, zwaarste en vooral donkerste punt. Ik was compleet uitgeput, en ik was mijn leven aan het overleven in plaats van aan het leven. Ik ervaarde allerlei symptomen die bij een depressie horen. Ik wist dat ik hulp nodig had, want alleen kon ik niet meer uit deze situatie komen. Met het allerlaatste beetje energie wat ik nog in mij had zitten ben ik samen met de POH (praktijk ondersteunend huisarts) opzoek gegaan naar professionele hulp.
Uiteindelijk ben ik bij een fijne organisatie terechtgekomen. Hier ben ik samen met een therapeut aan het werk gegaan met schematherapie. Dit was een heel intens behandeltraject, en ik heb echt momenten gehad dat ik te maken kreeg met flinke meltdowns. Allerlei emoties en gevoelens kwamen los; boosheid, pijn, teleurstelling, en verdriet. Hierdoor heb ik momenten ervaren dat ik dacht; ik stop ermee, of ga ik hier ooit nog wel bovenop komen, maar diep vanbinnen wist ik, ik moet hier doorheen om hier bovenop te kunnen komen. Deze keer had ik ook een fijne therapeut die mij er echt doorheen heeft getrokken. Ik vind het belangrijk om een goede klik te hebben met mijn therapeut, want dit zorgt ervoor dat mijn behandeltraject effectief zal gaan aanslaan. Als je namelijk geen fijne klik hebt met een behandelaar dan kan dat ervoor zorgen dat je jezelf niet durft open te stellen, jezelf niet veilig voelt, en dat de behandeling dus niet goed zal aanslaan en dat zou heel erg zonde zijn.
Wat mij persoonlijk vooral op moeilijke momenten hielp was om toch vertrouwen te houden op de lange termijn, mezelf focussen op kleine overwinningen op een dag, proberen het positieve in te zien, gezonde copingmechanismen toe te passen, praten met dierbaren, therapie volgen, lief zijn voor mezelf, per dag bekijken wat mogelijk is, hulp vragen, en vooral weten dat ik hier niet alleen in ben.
Deze depressie is een heftige rollercoaster geweest. Het heeft mij weer het diepste van een put laten zien. Ik heb alle emoties en gevoelens voorbij zien komen, ik heb keihard moeten strijden om hieruit te kunnen komen, maar het heeft mij ook weer laten inzien hoeveel kracht ik in mij heb zitten. Ik heb gebeurtenissen moeten verwerken, moeten accepteren, en moeten loslaten. Ik ben op dit moment aan het helen, en ik word weer langzaamaan steeds meer mezelf.
Mijn advies; als je het idee hebt dat je worstelt met mentale klachten zoek hulp. Praat erover met mensen waarbij je jezelf veilig voelt -want helaas hebben we nog steeds met taboe te maken-. Zoek lotgenootjes waarbij je terecht zou kunnen met je verhaal, want je hoeft het niet alleen te doen samen zijn we sterker!
Liefs, Kristel