Voor mezelf duurde het ook best lang vooraleer ik ze kon zien. Ik zal even kort mijn verhaal schetsen. Ik ben Ruth, 34 jaar en ik woon in het mooie As in Belgisch Limburg. Ongeveer acht jaar geleden werd ik ziek, ik kreeg de diagnose van de ziekte van crohn, na jaren van ontkenning en negeren van mijn darmklachten door artsen. Ik was op dat moment 26 jaar en liep al vanaf mijn 12e jaar met zware darmklachten rond. Teveel stress aldus de huisarts, het prikkelbare darm syndroom volgens weer een andere arts. Ik voelde al die tijd dat er meer aan de hand was. Toen ik eindelijk een diagnose kreeg liep het helemaal uit de hand, ziekenhuisopnames, zo ongeveer alle medicatie die er bestond probeerde ik uit maar niks werkte, ernstige bijwerkingen door diezelfde medicatie met nog meer opnames tot gevolg. En na drie jaar afzien kreeg ik een stoma. Helaas was het toen nog niet gedaan met de miserie, ik kreeg diabetes, fibromyalgie, lever- en nierproblemen en chronisch vermoeidheidssyndroom. Zoals je dus wel kan begrijpen werd het vertrouwen in mijn eigen lichaam dus zwaar op de proef gesteld. Door het ontkennen van mijn klachten van artsen in de jaren voordien had ik bovendien ook steeds het gevoel dat ik me aanstelde, dat het niet zo erg was als ik voelde dat het was. Hierdoor kreeg ik in bepaalde periodes depressieve klachten en angsten. De wereld werd heel zwart en ik wou en kon niet meer. Ik kwam mijn bed nauwelijks nog uit, zelfzorg werd ook optioneel en gebeurde niet zo regelmatig meer. Ik zag behalve mijn partner, artsen en mijn psycholoog niemand meer. Paniekaanvallen volgden elkaar snel op. Het was in die mate dat Tom, mijn partner, me soms niet alleen durfde laten om te gaan werken. Door mijn ziek zijn kon ik ook niet meer gaan werken, en dat hielp ook helemaal niet mee om mijn gevoel van zelfwaarde nog een beetje te kunnen opkrikken. Bovendien ben ik al hele mijn leven best een angstig persoon geweest. Fobieën zijn me helaas ook niet vreemd. Maar die periode liep het echt uit de hand.
Ik startte dus met antidepressiva, initieel voor de paniekaanvallen. Want op dat moment zag ik niet eens dat ik zo depressief was. Dat heb ik eigenlijk pas achteraf ingezien, toen het weer beter begon te gaan. Ik ging ook al naar de psycholoog en bleef dat doen, elke twee weken. Langzaamaan klom ik uit het dal en ging het weer beter. Het allereerste waarmee ik merkte dat het beter begon te gaan was toen ik merkte dat ik weer oprecht kon genieten van een lucht die mooi was, bijvoorbeeld een mooie roze of oranje lucht. Ik begon meer en meer de kleine gelukjes van het leven op te merken en daarvan ook te kunnen genieten. Ik was nog steeds aan huis gebonden en kon niet veel door mijn fysieke toestand. Ik begon te ontdekken dat ik dingen begon op te merken die mensen, in de ratrace die het leven voor vele gezonde mensen is, niet zien. Ik werd blij en gelukkig van hele kleine dingen en begon dat ik zo luidop te benoemen. Vaak kreeg ik dan als opmerking, “oh ja nu je het zegt, dat was me nog niet opgevallen”. Ik merkte dat ook mijn omgeving het meer en meer begon te zien.
Meer heb ik er jarenlang niet mee gedaan, enkel het zelf zien en af en toe luidop benoemen. Totdat ik anderhalf jaar geleden ongeveer op tv naar een talkshow zat te kijken. De tafel van Gert, voor de Vlaamse lezers onder ons. Het ging daar toen over het geluk van Belgen en dat we op de wereldschaal eigenlijk niet zo goed scoorden. Dat greep me toen best hard aan, want hoeveel schoons is er in het leven te vinden waar je gelukkig van kan worden, er is hier zoveel goeds te vinden. Je hebt geen grote dingen nodig, integendeel zelfs. De dag nadien besloot ik een instagram pagina te starten naast mijn eigen priveaccount. Elke dag een klein gelukje heette deze pagina (vooraleer jullie nu massaal naar instagram gaan om deze te volgen, lees eerst even verder). Elke dag postte ik iets nieuw waar ik blij van wordt. In het begin was het best moeilijk elke dag iets te vinden, ik moest er zelf nog een beetje inkomen. Stilaan kreeg ik meer en meer volgers en kreeg ik regelmatig heel positieve reacties van mensen die door mijn verhaal ook meer en meer op de kleine dingen des levens gingen letten. Dat vond ik echt superfijn om te horen. Ik kreeg zelfs enkele heel fijne contacten waar ik zelf ook veel aan had. Helaas werd afgelopen december mijn pagina gehackt, samen met mijn priveaccount en mijn facebook. Het is me helaas niet gelukt om ze terug te krijgen en was even helemaal hopeloos en super verdrietig. In een klap al mijn gelukjes weg, en de zo fijne contacten die ik had. In eerste instantie had ik dan ook niet zo veel zin om helemaal opnieuw te beginnen. Op dat moment zaten we ook in een moeilijker moment in ons leven op privévlak. We gingen toen al meer dan twee jaar door een fertiliteitstraject wat helemaal niet liep zoals zou moeten. Het was zwaar en dat er nog bij was de druppel.
Toch startte ik enkele dagen later een nieuw account want ik miste mijn gelukjes. Ruths.kleine.gelukjes heet het nu, en ja deze mogen jullie wel gaan volgen! Al zijn het ondertussen misschien niet meer enkel gelukjes. Ik post nog steeds elke dag een gelukje, maar ik begon ook iets meer te delen over mijn verhaal om duidelijk te kunnen maken dat het leven natuurlijk niet alleen maar uit leuke dingen bestaat. Ik begon meer te delen over mijn medische situatie en leven met beperkingen, over ons zware fertiliteitstraject en over de (trauma)therapie bij mijn psycholoog die ik nog steeds zeer regelmatig volg. Gelukkig kreeg ik opnieuw fijne contacten en nog steeds veel leuke opmerkingen. Al doe ik het in eerste instantie wel echt voor mezelf, ik hoop toch dat ik stiekem de wereld een ietsiepietsie positiever kan maken en meer en meer mensen kan laten inzien dat geluk in de allerkleinste dingen kan zitten. Het geluk kan soms zelfs maar een paar minuutjes duren, maar hé, dat maakt toch helemaal niks uit. Als je hart er een paar seconden blij van wordt is het een gelukje.
Slechts één keer lukte het me echt niet meer om geluk te zien, na een zoveelste mislukte fertiliteitspoging. Het voelde alsof ik nooit meer geluk zou kunnen voelen, ik was bang weer terug helemaal af te glijden. Ik kreeg toen een hele heftige EMDR sessie en stilaan begon ik het weer te zien, de kleine dingen en begon ik ze opnieuw te delen.
En geloof het of niet, ons allergrootste gelukje is ondertussen onderweg. Hij of zij wordt in april verwacht. Groot geluk kan heel klein zijn, als je het maar durft zien.