Mijn ouders en mijn vriendin zijn er altijd voor mij geweest, zegt ze, in goede en zeker ook in moeilijke tijden. Haar ouders hebben voor haar kinderen gezorgd toen ze werd opgenomen.
Voor haar 39e had Christina geen psychische klachten. Haar dochter, die dan 9 jaar is, kreeg een anafylactische shock. Dat is een ernstige allergische reactie op voeding. Haar huisarts nam het niet serieus en het ging steeds slechter met haar totdat ze zelfs op het randje van de dood kwam. Gelukkig waren ze er net op tijd bij en ging ze met de ambulance naar het ziekenhuis. Dit alles gaf Christina zo veel stress dat ze steeds minder sliep, later kwam daar het impulsief handelen en ontregeld gedag bij.
Ze bleek een manie te hebben en ze koos, na bemiddeling van twee collega´s voor een vrijwillige opname. Haar ouders hadden niet direct door wat er aan de hand was met haar. Ze hebben de zorg voor de kinderen overgenomen tijdens de opname en daarna. Twee weken later, niet meer manisch en nog steeds druk heeft ze zichzelf ontslagen uit de kliniek. Ze heeft een ticket geboekt naar Soedan waar haar vrienden wonen. Gelukkig ging het goed en kwam ze na een maand weer terug. Als haar ouders niet op de kinderen hadden gepast waren ze uit huis geplaatst.
Na de manie kreeg Christina een zware depressie. Ze kon nog net het huishouden doen en voor de kinderen zorgen. Toen het weer beter ging is ze weer aan het werk gegaan. Na 4 jaar werd het werk een te grote belasting en ging haar stemming schommelen, in het proces hierna werd ze arbeidsongeschikt verklaard. Het was een opluchting dat ze niet meer alle ballen in de lucht hoeft te houden. Ze zet in op een rustig en regelmatig leven, de medicatie ondersteund hierin. Er zijn wel schommelingen in haar stemming maar gelukkig niet zo zwaar als eerst, nu kan ze die beter opvangen.
Christina zegt dat ze heel dankbaar is voor haar ouders en Sybrigt. Ze hebben mij een groot geschenk gegeven, door hun tijd en aandacht, kon ik weer gaan staan.
Auteur Joanne