Wat ik wil & Wat ik kan
Leren leven met het verschil
Er is zoveel dat ik wil: werken, meedoen, spontaan zijn, plannen maken, energie hebben, alles eruit halen wat erin zit. Daarnaast heb je de realiteit die er is van wat ik kan: luisteren naar mijn lichaam, rust nemen, keuzes maken die niet altijd even leuk of makkelijk zijn en soms dingen laten gaan. Ook als mijn hoofd ze zo graag wil vasthouden.
Leven met een chronische onzichtbare aandoening betekent elke dag opnieuw balanceren tussen die twee werelden. Tussen verlangen en de realiteit. Tussen doorgaan en stoppen. Maar vooral tussen accepteren wat is en blijven hopen op wat ooit misschien weer kan.
De rouw om wat was
Geleerd heb ik dat acceptatie niet betekent dat je het allemaal goed vindt.
Het betekent niet dat je stopt met verlangen of dat je geen verdriet meer voelt om wat anders is geworden. Soms voelt het juist als een soort golf, de ene dag draagbaar, de andere dag rouw. Je rouwt om je oude leven, om de vanzelfsprekendheid, om de vrijheid die je niet altijd meer hebt.
Sinds vorig jaar is dat gevoel intenser geworden. Door de uitval die ik heb gehad en soms nog steeds heb, moest ik dingen opnieuw leren, maar ook opnieuw leren leven. Ik moest opnieuw leren omgaan met mijn lichaam, met mijn grenzen, maar ook met mezelf.
Wie ben ik nu? Wat kan ik nog? Wat is echt belangrijk voor mij en mijn gezin?
Dat zijn vragen die mij niet loslaten, maar die mij ook dichter bij mezelf hebben gebracht. Geleerd heb ik dat kracht niet altijd zit in doorgaan, maar juist in durven stilstaan. In durven zeggen, “Nu even niet”, zonder schuldgevoel.
Dit laatste vind ik soms nog moeilijk, maar ik heb geleerd dat het ook niet iets is wat je zomaar even leert. Het is een proces.
En toch, tussen dat gemis door, groeit er iets nieuws. Een ander soort kracht. Een zachtheid voor jezelf. Een besef dat waarde niet zit in wat je allemaal doet, maar in hoe je er bent.
Wat ik wil, mag er zijn. Wat ik kan, zeker ook.
Ik ben gestopt met vechten tegen mijn grenzen en begon met luisteren. Soms lukt dat beter dan andere keren. Ik ben nog steeds lerende hoe ik ruimte geef aan beide kanten. Aan dromen die in mij leven en aan het lichaam dat grenzen stelt. Nu weet ik dat die twee elkaar niet altijd uit hoeven te sluiten. Ik kan nog steeds iets betekenen, groeien, leren, creëren. Het is alleen anders dan ik vroeger dacht. Langzamer misschien, met meer pauzes, met meer bewustzijn, maar ook met meer diepte, gevoel en echtheid.
Acceptatie is geen eindpunt
Vaak denken we dat acceptatie een bestemming is. Dat er een dag komt waarop je zegt: “Nu heb ik het geaccepteerd.”
Maar zo werkt het niet, want het is een proces dat je hele leven meebeweegt, zoals ikzelf ook meebeweeg. Soms voelt het alsof ik er midden in zit, soms alsof ik weer even terug bij af ben. Acceptatie is geen eindpunt. Het is een manier van leven. Een zachte manier dat je goed bent, ook als het vandaag niet lukt. Dat je mag willen, ook als je niet alles kan.
Met het belangrijkste, dat er ruimte is voor beide, Altijd!
Liselot (instagram: liselotgenoot)