Ik was nog een kind. Vanaf dat moment verloor ik niet alleen mijn moeder, maar ook mijn gevoel van veiligheid in de wereld.
De grond onder mijn voeten werd ineens leeg. Na haar dood ging ik bij mijn vader wonen. Daar was een dak boven mijn hoofd, maar geen plek voor mijn verdriet.
Ik voelde me alleen, ook in gezelschap.
Ik miste haar elke dag, maar wist niet hoe ik dat mocht laten zien.
Ik leerde zwijgen. Ik leerde me aanpassen. Ik leerde sterk lijkt op stil zijn.
Ik groeide op met een honger naar liefde.
Naar iemand die mij wél vast zou houden.
Die mij wél zou zien, echt zien.
En zo belandde ik in een relatie waarvan ik droomde dat het liefde was.
Maar langzaam veranderde die droom.
Woorden die eerst zacht waren, werden scherp.
Blikken werden dwingend.
Mijn wereld werd steeds kleiner.
Ik dacht vaak:
Als ik maar liever ben, als ik maar stiller ben, als ik maar beter mijn best doe… dan wordt het weer goed.
Maar geweld vraagt geen toestemming.
Het neemt.
Wat ik toen nog niet kon zien, zie ik nu wel:
Ik droeg een wond die nog open was.
Het verlies van mijn moeder had een leegte achtergelaten, waar iemand anders macht in kon zetten.
En toen zagen mijn kinderen het.
Het geweld.
De angst.
De sfeer in huis.
Zij werden uit huis geplaatst.
Dat moment verbrak mij.
Ik verloor ze voor even, maar ik verloor vooral mezelf.
Toch was dat ook mijn keerpunt.
Mijn diepste schreeuw om wakker te worden.
Om te zien wat ik al die tijd had weggeduwd.
Mijn moeder werd mij afgenomen.
Mijn kinderen bijna ook.
En toen wist ik: Dit mag hier stoppen.
Vandaag leef ik met littekens.
Met rouw.
Met schuldgevoel.
Maar ook met iets wat ik vroeger nooit had: een stem.
Die stem heb ik uiteindelijk ook op papier gezet in mijn boek
Gebroken maar niet verslagen.
Niet omdat alles geheeld is, maar omdat zwijgen me geen bescherming meer gaf.
Omdat ik hoop dat iemand zichzelf herkent, en misschien net iets eerder hulp durft te zoeken.
Ik vertel dit niet om pijn te delen.
Ik vertel dit om herkenning te geven.
Om te laten zien hoe verlies en geweld met elkaar verweven kunnen raken.
Hoe liefde, als je te veel hebt gemist, soms vermomd verschijnt als controle.
Mijn moeder kreeg nooit de kans om verder te leven.
Ik kreeg die kans wel. En daarom kies ik nu voor het licht. Elke dag opnieuw.
Liefs Eliza Vlinder