Voordat ik bij Stichting (On)gestoord terecht kwam, had ik een doelgroepregister baan. Dit ging, voornamelijk door een combinatie van psychische en fysieke klachten, niet van een leien dakje. Doordat het me niet goed lukte om de uren vol te houden, merkte ik dat ik steeds meer gedemotiveerd raakte. Ik heb na deze baan een tijd lang niet gewerkt. Het was voor mij lastig om te bedenken wat ik wel kon doen, met mijn psychische kwetsbaarheid. Ik was dan ook huiverig om met vrijwilligerswerk te beginnen.
In het verleden heb ik meerdere malen gesproken over mijn psychische kwetsbaarheid, voor de opleiding van geneeskunde studenten. Graag wilde ik me voor deze stichting inzetten, mits het wel flexibel werk zou zijn en ik hier veel kon leren. In het eerste gesprek met de stichting, voelde ik de nervositeit van mij afvallen. Ik was meteen enthousiast om te beginnen maar in mijn achterhoofd moest ik mezelf wel herinneren dat ik niet te hard van stapel moest lopen.
Al snel kwam het moment dat in bij een vergadering aanwezig was en de andere vrijwilligers ontmoette. Dit was voor mij een warm bad. Iedereen was open, vriendelijk en de sfeer was goed. Deze sfeer was voor mij de doorslag om te beginnen met het vrijwilligerswerk.
Er zijn talloze manieren waarop ik mij kan ontwikkelen. Ik kreeg gelijk klussen waarvan ik dacht: dit vind ik leuk. Maar ook klussen die ik bij mijn doelgroepenregister baan niet zo snel durfde te uitvoeren. Ik begon zo met het maken van flyers, terwijl ik mezelf eigenlijk niet een goede grafisch vormgever vind. Doordat ik veel creatieve vrijheid krijg en de kans om te leren, voelde dit opeens goed om te doen.
Soms loop ik te hard van stapel, en wil ik veel doen. Soms lukt dat, soms niet. Mijn collega’s helpen me dan wel eens herinneren of het wel uitkomt voor mij om dat vele werk te doen. Daar ben ik ze dankbaar voor, net als het vergeven van de fouten die ik maak. Vanuit mijn persoonlijke verleden vind ik het erg lastig om fouten te maken. Maar juist door dit te doen, en te zien dat ‘de wereld niet vergaat’, voel ik dat ik beter kan leren in deze organisatie dan mijn eerdere werk. Ik vind het erg leuk dat ik de mogelijkheid heb om meerdere nieuwe dingen (zoals het maken van goede foto’s, schrijven van ervaringsverhalen) op te pakken en te leren. Het werkt voor mij erg goed dat ik me niet volledig hoef te focussen op een bepaald aantal uren dat moet worden gemaakt. Er zijn fysieke vergaderingen , die zorgen voor inspiratie en zorgen er ook voor dat mijn werk goed kan worden gecontroleerd.
Het leuke aan dit werk is, is dat jouw psychische kwetsbaarheid niet beschouwd wordt als ‘een zwakte’ of ‘iets waarover je maar niet te veel moet vertellen’. Er is hier geen stigma. Er zijn meer mensen die ook een verhaal hebben en er wordt goed naar je geluisterd. Maar ook is er genoeg humor, dat vind ik erg leuk. Niet alles hoeft dan ‘zo zwaar’ te zijn. De vergaderingen beschouw ik dan ook, naast heel helpend, ook als erg gezellig.
Ik ben erg tevreden om in de webredactie van Stichting (On)gestoord te zitten en kijk uit naar de komende jaren.
Louise