Pas toen de jaren verstreken en zijn gedrag steeds meer begon te botsen met de wereld om hem heen, en er een zusje bij kwam waardoor het huishouden soms voelde als een allesverwoestende storm, zocht ik op advies van zijn kleuterjuf hulp.
Niet veel later viel de eerste diagnose. ADHD.
Toen zijn zusje naar school ging en opvallend veel op haar broer leek, stapten we ook met haar naar de arts voor een doorverwijzing. Bij meisjes bleek dat lastiger. Toch volgden na veel onderzoeken een ASS (autismespectrumstoornis) diagnose en een vermoeden van Tourette. Vanwege haar jonge leeftijd bleef dat laatste bij een potloodstreep.
Ondertussen worstelde ik zelf. Met opvoeden, met het dagelijks leven, met het jonge moederschap. Ik was vaak overprikkeld, leeg en uitgeput. Ik weet nog dat er tijdens een traject voorzichtig werd gevraagd of ik zelf misschien ook in het spectrum zat. Ik wuifde het weg. Mijn ex-man had de diagnose ASS, bij mij had nooit iemand die mogelijkheid genoemd. In mijn jeugd al helemaal niet.
Ik verdronk. Zocht hulp. Scoorde hoog op ADHD en autisme. Maar omdat mijn leven zwaar was geweest en trauma een grote rol speelde, kreeg ik die diagnoses niet. Wel PTSS. Wel antidepressiva. Achteraf voelt dat als een enorm verlies.
De jaren daarna waren pittig. De opvoeding zwaar. Het leven ingewikkeld. Ik doorliep met de kinderen talloze trajecten en raakte steeds beter onderlegd in alles wat met het spectrum te maken had. Als laatste strohalm volgden we een gezamenlijk traject met mijn ex-man. Ik leerde, en leerde, en zag steeds duidelijker dat ik die diagnose zelf ook had moeten krijgen. Maar omdat ik een vrouw was met een moeilijk leven, werd alles eromheen benoemd, behalve ikzelf.
De medicatie deed niets. Dus stopte ik ermee.
Mijn zoon kreeg er ondertussen nog labels bij. ASS en borderline. Ook ASS werd bij hem met potlood genoteerd, opnieuw vanwege trauma. Woedend liep ik het kantoor uit. Het gevoel dat mijn kind werd bestolen van hulp die hij zo hard nodig had. Hij wilde na dat gesprek niet meer terug. Onze dochter werd opnieuw onderzocht, omdat haar traject ten einde liep. Zoals verwacht bleef ASS staan, waren er kenmerken van ADHD maar niet overtuigend genoeg. Tourette werd weg gegumd.
Ik hertrouwde met een ADHDer. We kregen samen nog twee zonen. En ja, je raadt het al. Ook kind drie laat duidelijke kenmerken zien van ADHD en autisme.
En ik?
Tijdens mijn burn out kreeg ik inmiddels onofficieel de term ADHD aangereikt van verschillende artsen. De officiële sticker moet nog even wachten. De wachtlijst is inmiddels bijna een jaar. Maar we gaan het opnieuw proberen. Niet omdat ik zo graag een label wil.
Maar omdat ik het verdien om gezien te worden zoals ik ben.
Liefs Gentry
Meer te weten komen over dit onderwerp?
Kijk op de instagram van autie.mama