Mijn verhaal, mijn kompas
Ik heb geleerd dat er waarde zit in beide kanten. In mijn hypomanie maak ik meters in mijn biografie. In mijn dalen zoek ik de natuur op: wandelen, fietsen, fotograferen. Dan zeg ik tegen mezelf: Ik ga naar buiten. Ik wil de wind voelen. Een kort praatje op straat. Buitenzijn doet me goed. De start is moeilijk, gaandeweg voel mijn dal minder zwaar. Het lastigste is het opstarten van een activiteit.
Stress als startschot
Stress is voor mij het begin van een manische episode. Het is alsof er een startschot afgaat. Grote stressoren — een relatie die stukloopt, verhuizen, of zelfs iets moois zoals trouwen — kunnen mijn hersenen in verwarring brengen. Als er plotseling iets heftigs gebeurt, raken de stofjes in mijn hoofd uit balans. Het begint bij mij, met het niet erkennen van die stress. Eerst komt de hypomanie, die voelt nog hanteerbaar. Ik versnel wel, maar ik overzie alles nog. Ik denk dat ik het onder controle heb.
Maar zodra ik dat eerste station voorbij ben, begint de trein te veranderen. De wagons stapelen zich op. De snelheid neemt toe. En ineens overzie ik het niet meer.
De omslag
Mijn slaap vermindert. Ik ben veel buiten, ik ga dansen, mijn kledingstijl verandert alsof ik een andere versie van mezelf aantrek. Ondertussen glipt de controle weg. Ik denk niet meer aan thuis. Ik wil vliegen — letterlijk en figuurlijk. De wereld voelt open, grenzeloos, uitnodigend. Maar onderweg veroorzaak ik pijn en verdriet bij de mensen die het dichtst bij me staan. Dat besef komt pas veel later, als de trein tot stilstand komt.
Gaten in mijn geheugen
Na een manische episode zitten er gaten in mijn herinneringen. Hele stukken tijd zijn verdwenen of vervormd. Maar ik heb iets bijzonders ontdekt: mijn vrienden en familie zijn mijn collectief geheugen. Zij bewaren de verhalen die ik kwijt ben. In vertrouwen delen zij stukje bij beetje wat er is gebeurd. Wat verborgen was, komt weer in het licht. Dat ze het delen heeft mij heling gebracht. Het liet me zien dat mijn waarde als mens en mijn identiteit overeind blijven, ook als ik zelf even verdwaald was.
Verantwoordelijkheid en vergeving
Tijdens mijn manie was mijn rem stuk. Mijn bankrekening liep leeg. Ik sliep nauwelijks. Ik maakte impulsieve keuzes: reizen naar Afrika, mezelf ontslaan tijdens een opname, trouw blijven aan een partner terwijl mijn emoties alle kanten opvlogen. Ik overschreed mijn eigen grenzen en die van anderen. Daarna kwam de spijt — en het besef dat ik het niet terug kan draaien. Maar ik kan wél kiezen voor vergeving. Voor mezelf. Ik mag er zijn. Ik ben waardevol. Ik geef mezelf liefde. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn toekomst. Ik ga gesprekken aan vanuit mijn ervaring, omdat ik weet dat mijn verhaal anderen kan helpen.
De kracht van taal
Ik gebruikte tot voor kort vaak het woord sorry. Niet omdat ik werkelijk spijt had, maar omdat ik onbewust ruimte weggaf. Sorry is een woord dat een ander macht geeft: het zegt jouw mening is belangrijker dan de mijne, ik neem minder plek in, ik buig alvast, voor het geval dat. Ik heb geleerd dat mijn mening waardevol is. Mijn input mag er zijn. Wat ik zeg wordt gewaardeerd. Ik hoef me niet kleiner te maken om erbij te horen.
Hetzelfde geldt voor het woord moet. Van wie moet ik eigenlijk iets? Wie legt die verplichting op? Wanneer ik eerlijk kijk, zie ik dat ik dingen doe omdat ik daarvoor kies. Daarom vervang ik, ik moet door: Ik wil..... Ik ga........
Het zijn kleine woorden, maar ze veranderen alles. Ze geven mij mijn autonomie terug. Ze maken mij eigenaar van mijn keuzes, mijn richting en mijn leven.
Vooruitkijken
Ik zie mijn patronen nu. Ik herken de signalen. Met die kennis wil ik nieuwe manische episodes voorkomen. Niet door mezelf te onderdrukken, maar door mezelf te begrijpen. Door te luisteren naar mijn lichaam, mijn stress, mijn taal. Door te blijven delen met de mensen die mij dragen wanneer ik het zelf even niet kan.
Mijn leven is een avontuur. De keuzes die ik onderweg maak, raken direct mijn toekomst. Met een medicatie verandering onderweg voel ik me kwetsbaar. Mijn vrienden en familie zijn op de hoogte. Mijn telefoonboom heb ik gisteren geüpdatet in mijn online dossiers. Wat de toekomst brengt weet ik niet en juist daar zijn de mensen om me heen belangrijk. Open en eerlijk tegen mezelf zijn en op tijd aan de bel trekken als mijn bewustzijn versnelt. Ik vind het enorm spannend.