Stabiliteit en de verantwoording als alleenstaande moeder voor twee kinderen was, en is, voor mij het allerbelangrijkste.
Door de jaren heen, heb ik inzicht gekregen in wat mijn triggers zijn. Stress staat op nummer één. Een onverwachte tweede kwam erbij. Door intoleranties voor voedsel en vooral het gevolg ervan. Leegloop, benauwdheid, huiduitslag of "de uitverkoop”, zoals ik het gekscherend noem. Het versnelde mijn stemming naar hypomaan. Dit was een voorbode van de grotere versnelling: een manie. Met een slaaptablet voor twee nachten kon ik de hypomane stemming terugbrengen naar normaal.
Experimenteren en uitsluiten wat ik nog redelijk kon eten, was voor mij de oplossing om een stabieler leven te krijgen. Dit ging niet zonder slag of stoot. Testen in het ziekenhuis, onderzoeken en zeven jaar ups en downs waren het gevolg. Ze noemen het darmstelsel ook wel het tweede brein. Door schade en schande heb ik geleerd om mijn voeding serieus te nemen. Ik eet alleen wat ik herken. Alle samengestelde voedsel is taboe.
Hoe ziet dat er uit
De groente, fruit- en de vleesafdeling is het enige wat ik bekijk in de winkel. Mijn kruidenmengsels maak ik zelf en zijn zonder zout. Het is smaakvoller dan ik ooit had durven dromen. Ik drink alleen thee (los, in allerlei soorten en smaken) en water met munt. Kamille en andere kruiden uit mijn tuin maken het compleet.
Ontdekking
In het gesprek om te stoppen met lithium kwam er een derde trigger naar boven. Ééntje waarvan ik het verband zelf niet had gelegd. Bij het UCP (universitair psychiatrisch centrum) hebben ze mijn dossier doorgespit vanaf 2009. Nieuwe medicatie heeft ervoor gezorgd dat ik uit balans raakte. Instellen op hoge bloeddruk, daar raakte ik van in een depressie. Met een diëtiste en personal training - ja, het slaat een gat in mijn budget - kreeg ik de bloeddruk zonder medicatie naar beneden.
De malaria pillen (voor mijn reizen naar Afrika) zorgden voor een hypomane stemming. Ik klaag niet; mijn avonturen daar kregen een extra glans. Achteraf gezien was dat niet zo handig. Het zorgde ervoor dat ik openstond naar wat ik anders als eng had ervaren. Hiernaast was ik minder gesloten dan normaal naar derden.
Prednisolon is het paardenmiddel dat ingezet werd bij mij als niets meer hielp, samen met antibiotica. Deze werden gebruikt bij ziektes als longontsteking en mijn huid die ontstoken was.
Ik ervaarde voor mijn diagnose al grote stemmingswisselingen bij Prednison. De Prednison gebruikte ik een half jaar lang structureel. Bij het bespreken van deze stemmingswisselingen, kreeg ik te horen dat ‘het erbij hoorde’.
Stoppen , en wat nu?
In eerste instantie werd mij verteld dat ik alleen noodmedicatie mocht gebruiken. Deze zou ik naar eigen inzicht inzetten bij een dreigende hypomanie of manie. Toen ik dat te horen kreeg, had ik gemengde gevoelens. Door de jaren heen heb ik inzicht gekregen in mijn eigen gedrag.
Het herkennen van een hypomanie en hoe die te onderdrukken is, heb ik in de zeven jaar geleerd door mijn intolerantie voor voedingsmiddelen. Voor het geval dat mijn inzicht tekortschiet, heb ik mijn directe omgeving (mijn buren in de portiek, mijn beste vrienden, mijn ouders en mijn zus) ingelicht.
Ze functioneren als mijn spiegel (noodrem), voor als ik zelf signalen mis. Voor het uitleggen wat verschillende stemmingen met me doen en dat ik bij drukker gedrag wil worden aangesproken met de woorden ‘Moet ik mij zorgen maken?’, was moed nodig.
Er is een directe lijn met het UCP waarmee ik kan bellen. Op dezelfde dag kan ik ook nog gezien worden. Het geeft rust om het niet alleen te dragen. Het is ook enorm spannend om mezelf zo kwetsbaar op te stellen.
Vanuit Stichting (On)Gestoord, waar ik bestuurslid ben, willen we het stigma rondom mentale gezondheid bespreekbaar maken. Door transparant te zijn en mijn eigen ervaring in te zetten, wil ik daaraan bijdragen. Mijn laatste tablet lithium neem ik op 29 juni 2026.
In het volgende ervaringsverhaal vertel ik meer. Over wat het met mij doet om zonder medicatie (voor mijn bipolaire stoornis) door het leven te gaan.